Czynności stacji obsługi

W zakres czynności stacji obsługi w zajezdni wchodzą przede wszystkim tzw. obsługi okresowe podzielone na:pierwszą obsługę techniczną OT-1,drugą obsługę techniczną OT-2,trzecią obsługę techniczną OT-3,czwartą obsługę techniczną OT-3R (OT-3 rozszerzona).W obsługach technicznych rozróżnić można następujące grupy czynności:kontrolne (diagnostyczne),obsługowo-monterskie,obsługowo-elektrotechniczne,smarownicze.Czynności kontrolne na stanowiskach diagnostycznych, wyposażonych w odpowiednią aparaturę i przyrządy, powinny gwarantować wykrycie wszystkich nieprawidłowości w działaniu poszczególnych zespołów i me­chanizmów oraz ograniczyć do minimum możliwość powstania niespraw­ności w okresie pomiędzy kolejnymi obsługami. Wszelkie nieprawidłowo­ści i uszkodzenia wykryte w czasie czynności kontrolnych powinny być usunięte natychmiast po skierowaniu pojazdu na odpowiednie stanowisko obsługowo-naprawcze, wyposażone w niezbędne przyrządy, urządzenia i narzędzia. Pracownicy, zwłaszcza wykonujący czynności kontrolne, po­winni być wysoko kwalifikowani, a na poszczególnych stanowiskach — wyspecjalizowani.Jeżeli prawidłowe wykonanie obsługi wymaga regulacji silnika lub próby drogowej, to ilość zużytego na ten cel paliwa, w rozliczeniu miesięcznym, nie powinna przekraczać 5% normy podstawowej, określonej w litrach na 100 km przebiegu.Zakres czynności obsługi technicznej ustala się na podstawie instrukcji fabrycznej dla danej marki i typu pojazdu samochodowego lub przyczepy. Częstotliwość wykonywania poszczególnych czynności nie powinna się w zasadzie różnić od częstotliwości zaleconej przez fabrykę. Jeżeli doświadczenia stacji obsługi wykazują, że przy pojeździe należy okresowo wykonywać również inne czynności, pominięte w instrukcji fa­brycznej, czynności takie należy włączyć do odpowiedniego rodzaju ob­sługi technicznej. Gospodarstwa samochodowe, dysponujące małą liczbą samochodów, mogą stosować zakres czynności i częstotliwość wykonywa­nia obsługi okresowej tak, jak ustalono go dla innych większych gospo­darstw eksploatujących tabor samochodowy w podobnych warunkach. Zakres czynności obsługi okresowej oraz częstotliwość jej wykonywania może być ustalona jednolicie dla danej marki samochodu, w przedsiębior­stwie transportu samochodowego.Ńie zawsze zakres czynności z instrukcji fabrycznej wykonywany po okre­ślonych przebiegach można podzielić na grupy, odpowiadające poszczegól­nym rodzajom obsługi. Niektóre czynności, zwłaszcza dla importowanych samochodów z silnikami wysokoprężnymi, zalecane są instrukcjami fa­brycznyrhi po przebiegach większych, niż przyjęte dla obsługi OT-2 lub OT-3. Wówczas wykonuje się je przy kolejnych obsługach po przebiegu zbliżonym do wskazań fabrycznych.Obsługi sezonowe, do których należą: obsługa zimowa OZ i obsługa let­nia OL, mają na celu przygotowanie pojazdu do pracy w zmienionych wa­runkach atmosferycznych. Za okres zimowy uważa się czas od 1 listopada do 31 marca, za okres letni — czas od 1 kwietnia do 31 października. Ob­sługę zimową powinno się w zasadzie wykonywać przed końcem paździer­nika, obsługę letnią — przed 1-5 kwietnia.W zasadzie obsługa sezonowa powinna być wykonywana łącznie z najbliż­szą obsługą OT-3, OT-2 lub OT-1. Obsługa sezonowa jest wykonywana tylko przy samochodach (pojazdach silnikowych). Przyczepy i naczepy nie podlegają tej obsłudze.Naprawa bieżąca, czyli eksploatacyjna jest to naprawa przeprowadzana w czasie trwania przebiegu międzynaprawczego, wynikająca z powsta­łego zużycia, uszkodzeń lub niesprawności. Naprawa ta ma za zadanie przywrócenie pojazdowi sprawności.Naprawa pozaeksploatacyjna polega na przywróceniu pojazdowi samocho­dowemu zdolności użytkowej, utraconej wskutek wykonania przebiegu międzynaprawczego lub wskutek awarii. Naprawy pozaeksploatacyjne dzielą się na główne i poawaryjne.Naprawa główna pojazdu jest to naprawa mająca na celu przywrócenie zdolności do wykonania pełnego przebiegu międzynaprawczego. Naprawa główna wymaga rozbiórki pojazdu na części, weryfikacji części, naprawy części lub ich wymiany i złożenia pojazdu z zachowaniem warunków tech­nicznych przewidzianych konstrukcją pojazdu. Przebieg międzynaprawczy to minimalna liczba kilometrów, jaką powinien przejechać pojazd pomiędzy dwiema kolejnymi naprawami głównymi.Naprawy główne i większe naprawy awaryjne, w zależności od rodzaju uszkodzenia i pracochłonności, powinny być wykonywane w zakładach naprawczych.Działalność stacji obsługi obejmuje w niektórych zajezdniach także czyn­ności dodatkowe, mające na celu ułatwienie zadań zajezdni jako zaplecza technicznego transportu samochodowego.Te obowiązki dodatkowe, czyli prace pośrednioprodukcyjne, obejmująnajczęściej:produkcję na magazyn,naprawę zespołów i podzespołów,wulkanizację opon i dętek,konserwację oraz naprawę maszyn i urządzeń zajezdni.Stacja obsługi może również wykonywać własne prace gospodarcze i tzw. prace wydziałowe, zlecone przez inne wydziały przedsiębiorstwa, np. ad-ministracyjno-gospodarczy.Na stacji obsługi ciąży przede wszystkim obowiązek utrzymania gotowości technicznej pojazdów samochodowych zgrupowanych w zajezdni, względ­nie także z innych zajezdni i wykonywania prac bezpośrednio lub pośrednio wiążących się ze stanem technicznym pojazdów. Prace administracyjno–gospodarcze mogą być wykonywane w miarę luzów produkcyjnych pod warunkiem, że nie ograniczają przepustowości stacji. Prace na rzecz innych wydziałów mogą obejmować m.in.:przystosowanie pojazdów samochodowych do przewozu osób lub okre­ślonego ładunku,naprawę sprzętu i urządzeń ładunkowych,naprawę wyposażenia indywidualnego pojazdów,prace inwestycyjne,kapitalne remonty budynków zajezdni,rozbiórkę pojazdów wyeliminowanych i inne prace związane z likwi­dacją środków trwałych.Jeśli jednak stacja obsługi bądź zajezdnia otrzymują tylko środki (fundusz płac) na utrzymanie gotowości technicznej pojazdów samochodowych, wy­kluczone jest wykonywanie innych prac w tym wydziałowych, ponieważ odbywałyby się one kosztem stanu technicznego pojazdów samochodo­wych.

Comments

comments