Elementy technologiczne organizacji stacji obsługi

Systematyzując wszystko, co dotychczas zostało powiedziane na temat ustaleń technologicznych, zakresu obsług i napraw oraz obliczeń praco­chłonności w organizacji stacji obsługi dużej i średniej wielkości, należynajpierw zebrać informacje i dane wyjściowe, podane w podrozdziale 14.1 niniejszego rozdziału.Do tych danych wyjściowych zaliczyć należy także:markę i typ pojazdu lub grup pojazdów,liczbę obsługiwanych pojazdów,warunki drogowe i rodzaj pracy pojazdów,roczny przebieg pojazdu w kilometrach,zakres pracy stacji obsługi (pełny, ograniczony).Na podstawie tych danych wyjściowych oraz norm technicznych w zakre­sie przebiegów międzyobsługowych i międzynaprawczych należy kolejno ustalić następujące dane-Łączny roczny przebieg obsługiwanych pojazdów samochodowych. W przypadku gdy składają się na nie pojazdy różnych marek i typów oraz różne są warunki drogowe i rodzaj pracy, należy pojazdy zestawić w od­powiednie grupy, określić przebieg dla każdej grupy, podsumować i okre­ślić przebieg łączny jak to podano na wzór w tablicy 14.3.Określić charakterystykę techniczną obsługiwanych pojazdów samocho­dowych oraz liczbę obsług technicznych i ich rodzaj jak to podano na wzór vv tablicy 14.2.Obliczyć pracochłonność poszczególnych obsług technicznych na pod­stawie przykładowych danych zawartych w tablicach od 14.6 do 14.11.Obliczyć pracochłonność poszczególnych napraw bieżących na podsta­wie danych zawartych w rozdziale 14.4. Jeśli pracochłonność napraw bie­żących (liczba rbh/1000 km przebiegu pojazdu) nie była podana w wyty­cznych do programu pracy, należy przyjąć ją ze stacji obsługi takiej sa­mej wielkości i o podobnym zakresie pracy.Pracochłonność obsług technicznych i napraw bieżących obliczona łą­cznie z p. 3 (i p. 4) stanowić będzie pracochłonność prac stacji obsługi o peł­nym zakresie pracy. W przypadku obliczania stacji obsługi o niepełnym zakresie prac, obliczoną pracochłonność należy zmniejszyć o pracochłon­ność prac przekazywanych do wykonania innej stacji obsługi-Sporządzić w formie tabelarycznej podział pracochłonności obsług te­chnicznych i napraw bieżących według specjalności.Określić liczbę stanowisk obsługowo-naprawczych pojazdów samocho­dowych. Oblicza się ją ze wzoru:gdzie:P — pracochłonność prac wykonywanych na stanowisku, w rbh,T — czas użytkowania stanowiska w ciągu roku na 1 zmianę, w godzinach,n — liczba pracowników równocześnie zatrudnionych na stanowisku,Tl — współczynnik możliwości wykorzystania stanowiska,i — zmianowość pracy.8. Ustalić liczbę godzin wykorzystania stanowiska. O liczbie tej decydu-ją potrzeby eksploatacyjne. Przeważnie podczas wykonywania obsługi te-chnicznej i napraw przy jednym pojeździe nie zatrudnia się więcej, jak 3-f-4 pracowników. Zatrudnienie większej liczby pracowników zmniejsza tylko ich wydajność.9. Ustalić liczbę zmian pracy. Liczba zmian nracy zależy od wielkościpracochłonności prac, które powinny być wykonane w ciągu nocy.Składają się na nie obsługa techniczna OT-1 oraz drobne naprawy bieżącestanowiące optymalnie 2% ogólnej pracochłonności tych napraw. Dane doobliczenia przyjąć można przykładowo z tablicy 16.2 podanej w rozdziale16 o szczegółowym zagospodarowaniu stacji obsługi dla 200 pojazdów sa-mochodowych, a mianowicie:— pracochłonność prac wykonywanych w ciągu nocy:obsługa techniczna ÓT-1 9288 rbhnaprawy bieżące 72 000-0,02 ^ 1440 rbhrazem 10728 rbhpracochłonność prac wykonywanych w ciągu zmiany dziennej: 95 272-10 728 = 84 544 rbhwskaźnik zmianowości pracy w stacji obsługi: 95 272 : 84 544 = 1,2Ustalić liczbę n pracowników na stanowisku, zatrudnionych równo­cześnie. Liczba ta zależy od wielkości pracochłonności wykonywanych prac. Średnio przyjmuje się 3 pracowników na stanowisko.Określić współczynnik możliwości wykorzystania stanowiska. Każde stanowisko pracy wymaga stałej konserwacji i utrzymania w należytym stanie. Większość przeglądów, zabiegów, regulacyjnych i napraw wypo­sażenia stanowiska wykonuje się poza godzinami pracy. Wiele jednak czynności w tym zakresie z konieczności wykonać trzeba podczas normal­nych godzin pracy, co zmniejsza przepustowość na stanowisku.Dla stanowisk nie wyposażonych w urządzenia techniczne, przyjmuje się współczynnik wykorzystania stanowiska r — 0,9. Dla stanowisk wyposa­żonych w takie urządzenia, jak dźwigniki kanałowe, dźwigniki przejezdne zawieszone na brzegach kanału, dźwigniki kolumnowe itp. współczynnik ten wynosi 0,7-^0,8.12. Ustalić obciążenie stanowiska pracą i zapewnić ciągłość jej wykony-wania. Obsługi techniczne wykonuje się w różnych porach doby. Obsługitechniczne OT-1 w ciągu nocy, pozostałe, poczynając od OT-2, w ciągudnia. Naprawy bieżące, zależnie od ich charakteru, wykonuje się w ciągudnia i w ciągu nocy.Jeśli praca na stanowisku odbywa się w ciągu dnia i nocy, a charakter prac jest odmienny, to stanowisko powinno być tak przygotowane, aby po ukończeniu wykonywania jednego rodzaju pracy przejście do innego nie powodowało przeszkód.Na stanowisku mycia pojazdów i sprzątania, jeśli pracochłonność prac jest mniejsza od 3200 godzin rocznie, przyjmuje się po 1 stanowisku. Po­nieważ praca na stanowisku będzie wykonywana w ciągu doby z przer­wami, należy wykorzystywać stanowisko w przerwach do innych prac. Liczbę innych stanowisk obsługowo-naprawczych oblicza się z pracochłon­ności, liczby zmian pracy oraz liczby pracowników na stanowisku. Liczbę stanowisk obsługowo-naprawczych do wykonywania pracy w cią­gu nocy, a więc obsługi technicznej OT-1 i drobnych napraw bieżących, określa się oddzielnie ze wzoru podanego do obliczenia liczby stanowisk obsługowo-naprawczych. Przykładowo dla pracy na 1 zmianę przy 3 pra­cownikach na stanowisku liczba ich wyniesie: stanowiska, z których jedno przeznacza się do wykonywania prac smaro­wniczych, a drugie do wykonywania prac obsługowo-naprawczych. U uwa­gi na potrzebę dociążenia stanowiska smarowniczego, wskazane jest zlo­kalizowanie ich obok siebie.Przy obliczaniu liczby stanowisk obsługowo-naprawczych, wypada często wynik w ułamkach, wyrażających część stanowiska. Dlatego zestawienie stanowisk obsługowo-naprawczych ma dwie kolumny stanowisk, jedną dla liczb otrzymanych z obliczenia i drugą dla liczb przyjętych w zaokrą­gleniu ostatecznie.Czynności obsługi technicznej oraz naprawy bieżące wykonuje się, zależ­nie od potrzeby, na stanowiskach bezkanałowych, kanałowych bądź dźwi-gnikowych. Liczbę stanowisk kanałowych, zgodnie z uzyskanym doświad­czeniem, przyjąć należy w wysokości 60% ogólnej liczby stanowisk. Ro­dzaj i liczbę warsztatów specjalistycznych określić należy z opracowania technologicznego oraz podziału pracochłonności według specjalności. W dużych stacjach obsługi liczba ich będzie większa, w małych wskutek łączenia w grupy niektórych specjalności — mniejsza.13. Należy obliczyć powierzchnię stanowiska. Właściwym sposobem okre­ślenia wielkości powierzchni stanowiska będzie obliczenie jej na podsta­wie wielkości zajętej przez wyposażenie powiększonej o obowiązujący wskaźnik zagęszczenia. Obliczenie to wykonuje się ze wzoru:F = ;f-T] [m»]gdzie:F — powierzchnia stanowiska;/ — powierzchnia zajęta przez wyposażenie, zwymiarowane w m2; dla stanowisk obsługowo-naprawczych wlicza się również powierzchnię zajętą przez pojazd; t) — współczynnik zagęszczenia, tj. liczba wyrażająca stosunek powierz­chni ogólnej stanowiska do powierzchni zajętej przez wyposażenie. Obliczenia dokonuje się tabelarycznie, oddzielnie dla stanowisk obsługo­wo-naprawczych pojazdów i oddzielnie dla każdego warsztatu specjalisty­cznego oraz komórek pomocniczych. Suma powierzchni wyszczególnionych w zestawieniu daje powierzchnię ogólną produkcyjną i pomocniczą stacji obsługi.Zestawienie to nie obejmuje powierzchni głównych dróg przejazdowych. Wielkość ich zależy od technologicznego zagospodarowania ogólnej powie­rzchni stacji obsługi.Wielkość powierzchni zajmowanej przez pojazd samochodowy przyjmuje się z charakterystyki technicznej (tabl. 14.12). Powierzchnię zajętą przez wyposażenie stanowisk obsługowo-naprawczych i warsztatów specjalisty­cznych przyjmuje się z zestawienia wyposażenia danych stanowisk. Współ­czynnik zagęszczenia rj — z aktualnie stosowanej normy.W organizacji warsztatów specjalistycznych zachodzi nieraz konieczność łączenia niektórych specjalności o wskaźnikach zagęszczenia różnej wiel­kości, na przykład zespołowni z pracami mechaniczno-ślusarskimi, stolar­ni z tapicernią. Obliczenie warsztatu prac stolarskich i tapicerskich na podstawie wskaźnika dla stolarni (5,5) da powierzchnię za dużą, a obli-czenie na podstawie wskaźnika dla tapicerni (3,5) za małą. W celu uzys-kania właściwego zagęszczenia należy obliczyć powierzchnię dla każdej specjalności oddzielnie, zsumować i podzielić przez powierzchnię zajętą przez wyposażenie obu specjalności. Uzyskany w ten sposób wskaźnik za­gęszczenia będzie wielkością pośrednią.Do określenia wielkości powierzchni warsztatów specjalistycznych moż­na posługiwać się wskaźnikami minimalnych powierzchni na 1 pracow­nika, wyrażonych w m2 i podanych w tablicy 14.14.W razie zatrudnienia na stanowisku kilku pracowników, należy obliczać powierzchnię dla przyjętej liczby pracowników. W przypadku zatrudnie­nia tylko jednego pracownika, warsztat musi dysponować pewnym mini­malnym wyposażeniem i dlatego wskaźnik powierzchni na jednego pra­cownika będzie większy niż w przypadku zatrudnienia kilku pracowni­ków.Na podstawie danych z tablicy 14.14 można przykładowo obliczyć dla ze-społowni, w której pracuje dwu pracowników, następującą powierzchnię:dla I pracownika — 15 m2dla II pracownika — 12 m2razem 27 m214. Obliczyć liczbę pracowników stacji obsługi. Liczbę tę przyjąć należy z pracochłonności określonej dla każdej specjalności w podziale ogólnej pracochłonności prac stacji obsługi. Do obliczeń przyjmuje się zatrudnie­nie pracowników w wymiarze 2150 godzin rocznie. Obliczone liczby pra­cowników stanowią w większości przypadków całości z ułamkami. Ułam­ki mniejsze od 0,5 redukuje się, natomiast większe od 0,5 zaokrągla do jedności.W takim zestawieniu pracowników przewidziane są dwie kolumny liczb pracowników: Liczby pracowników zatrudnionych na poszczególnych zmianach przyj­muje się z pracochłonności wykonywanych prac.

Comments

comments