Podział pracochłonności według specjalności prac

Są dwa rodzaje opracowań technologicznych określających pracochłon­ność prac obsługowo-naprawczych:opracowanie ogólne,opracowanie szczegółowe.W ogólnym opracowaniu technologicznym pracochłonność prac podana jest w liczbach ogólnych dla poszczególnych grup operacji. Przykładowo pra­cochłonność obsługi technicznej OT-1 wynosi 6 rbh, obsługi technicznej OT-2 — llrbh i obsługi technicznej OT-3 — 32 rbh.W szczegółowym opracowaniu technologicznym każda operacja jest oct-dzielnie opracowana. Określony jest jej rodzaj, sposób, czas i miejsce wy­konania. Zestawienie więc pracochłonności według specjalności i miejsca wykonywania pracy, w przypadku dysponowania szczegółowym opraco­waniem technologicznym, nie nastręcza już żadnej trudności. Opracowanie technologiczne, które w formie przykładowej i ogólnej po­dano w tablicach od 14.6 do 14.11, nie określa czynności pod względem specjalności. Dlatego w przypadku posługiwania się tymi danymi każdą operację należy dodatkowo szczegółowo analizować, aby określić rodzaj czynności oraz grupy specjalności, do której należy.To samo odnosi się do wykazu niesprawności i czynności naprawczych po­jazdów samochodowych średniej ładowności, którego przykład jest poda­ny w tablicy 14.15, gdzie przeprowadzono podział na prace wykonywane na stanowiskach obsługo wo-naprawczych, bez szczegółowego jednak okre­ślenia specjalności.Podział pracochłonności jednostkowej obsług technicznych według spe­cjalności w minutach i procentach jest przedstawiony przykładowo w ta­blicy 14.12. Podział ten został wykonany dla stacji obsługi o pełnym za­kresie prac dla 200 pojazdów samochodowych średniej ładowności. Praco­chłonność tych prac wyprowadzona została z danych zawartych w tabli­cach od 14.6 do 14.11.Dokonując podziału prac oraz ich pracochłonności według specjalności na­leży brać pod uwagę powiązanie poszczególnych specjalności między sobą. Elektrotechnik, blacharz, spawacz, kowal i inni wykonują swe prace za­równo na stanowiskach obsługowo-naprawczych, jak i w swoim warszta­cie. Jeżeli pracochłonność prac wykonywanych przez elektromontera na stanowisku obsługowo-naprawczym równa się zatrudnieniu go na tym sta­nowisku podczas całej zmiany i elektromonter nie korzysta z warsztatu swojej specjalności, może on być włączony do grupy monterskiej tego sta­nowiska. W zakresie liczby elektromonterów zaliczyć go jednak należy do grupy prac elektrotechnicznych na podstawie udziału tych prac w czyn­nościach obsługowych. Natomiast do określenia stopnia wykorzystania sta­nowiska obsługowo-naprawczego powinien być zaliczony do grupy za­trudnionej na tym stanowisku. To samo dotyczy innych specjalności. Rodzaj i liczbę specjalności, niezbędnych do wykonywania prac obsługo-wo-naprawczych, ustala się w opracowaniu technologicznym w zależności od wielkości i zakresu prac danej stacji obsługi. Przykładowo dla stacji o pełnym zakresie pracy, obsługującej 200 pojazdów średniej ładowności, analiza nakazuje konieczność przyjęcia do obliczeń 21 specjalności. Dla stacji obsługujących mniejszą liczbę pojazdów liczba specjalności w za­sadzie się nie zmienia, zmienia się tylko ich układ. Przykładowo prace smarownicze łączy się z przeglądami, prace elektrotechniczne z obsługą prędkościomierzy, prace zespołowni i ślusarskie z mechanicznymi, prace blacharskie ze spawalniczymi.Dokładność analizy planowanych prac oraz ich podział na pojedyncze ope­racje, dobór wyposażenia, właściwe kwalifikacje pracownika na danym stanowisku pracy i stworzenie mu odpowiednich warunków pracy, wszy­stko to może być rękojmią należytej wydajności pracy i wykorzystania danego stanowiska.

Comments

comments