Pracochłonność zespołu zajezdni

Program obsługowo-naprawczy dla zespołu zajezdni, wyrażony w robo-czogodzinach pracochłonności, przedstawiony w kolejności wykonywania obliczeń, będzie następujący.1. Obliczenie pracochłonności obsługi technicznej i napraw w zajezdni na 25 samochodów średniej ładowności przedstawione jest w tablicy 18.1. W tablicy tej niezbędna dla 25 samochodów pracochłonność obsługowo–naprawcza, przy posłużeniu się wskaźnikami procentowymi dla tej wiel­kości stacji obsługi, podzielona jest na:pracochłonność wykonywaną we własnym zakresie,pracochłonność do oddania i wykonania w kooperacji.Z obliczeń tablicy 18.1 wynika, że zajezdnia o 25 samochodach wykonać może we własnym zakresie tylko do 25% prac. Reszta prac wykonana być musi w stacjach obsługi wyższego rzędu, czyli częściowo w zajezdni dla100 samochodów i częściowo w zajezdni o pełnym zakresie prac dla 200-samochodów.2. Obliczenie pracochłonności obsługi technicznej i napraw bieżących w zajezdni na 50 samochodów średniej ładowności przedstawione jest w ta­blicy 18.2. W tablicy tej niezbędna pracochłonność obsługowo-naprawcza dla 50 pojazdów samochodowych jest podzielona również na:pracochłonność własną w ok. 45%,pracochłonność do oddania w kooperacji w ok. 55%.3. Obliczenie pracochłonności prac stacji obsługi technicznej i napraw bieżących w zajezdni na 100 pojazdów samochodowych średniej ładowno­ści jest przedstawione w tablicy 18.3. W tablicy tej niezbędna pracochłon­ność obsługowo-naprawcza dla 100 pojazdów samochodowych jest po­dzielona również na:pracochłonność własną w ok. 60%,pracochłonność do oddania w kooperacji w ok. 40%.W tablicy 18.3 jest podana równocześnie pracochłonność, którą stacja ob­sługi powinna przyjąć jako część pracochłonności obsługowo-naprawczej 75 pojazdów z 3 zajezdni po 25 samochodów o ograniczonym zakresie ob-sługowo-naprawczym, dojeżdżających na prace wyższego rzędu do stacji obsługi jednej z zajezdni na 100 samochodów. Jak wynika z obliczeń w ta­blicy 18.3, pracochłonność ta wynosi ok. 60 tys. roboczogodzin. W stacjach obsługi zajezdni na 100 samochodów (nie przyjmującej pojazdów samo­chodowych z placówek terenowych), pracochłonność własna wynosi ok. 34 tys. roboczogodzin i do oddania ok. 22 tys. roboczogodzin. 4. Obliczenie pracochłonności stacji obsługi dla 200 samochodów średniej ładowności stacjonujących na miejscu w zajezdni macierzystej oraz dla 425 samochodów dojeżdżających z terenu, jest przedstawione w tablicy 18.4. W tablicy tej jest zawarte obliczenie:pełnej pracochłonności obsługowo-naprawczej dla 200 pojazdów samo­chodowych własnych, wynoszącej ok. 95 tys. roboczogodzin,pracochłonności przyjmowanych do obsługi i naprawy bieżącej 75 sa­mochodów z trzech zajezdni po 25 samochodów, 50 samochodów z zajez­dni o 50 samochodach oraz 300 samochodów z trzech zajezdni o 100 samo­chodach.W rezultacie ogólna pracochłonność macierzystej stacji obsługi i napraw bieżących wyniesie ponad 156 tys. roboczogodzin.Wyliczone w tablicach 18.1—18.4 pracochłonności poszczególnych stacji obsług zostały rozbite na procentowy udział różnych rodzajów pracy dla:stacji obsługi dla 100—75 samochodów w tablicy 18.5,stacji obsługi dla 200—425 samochodów w tablicy 18.6.Podział pracochłonności stacji obsługi w zajezdni dla 100 pojazdów sa­mochodowych został już dokonany w rozdziale 17.Na podstawie wyliczonych pracochłonności oraz struktury poszczególnych specjalizacji prac w stacjach obsługi przyjmujących pojazdy samochodo­we do obsług i napraw z terenu w następnych tablicach porównawczych zestawione zostały pracochłonności według specjalizacji wraz z oblicze­niem liczby stanowisk i liczby pracowników, a mianowicie:dla 100—75 samochodów w tablicy 18.7,dla 200—425 samochodów w tablicy 18.8.Jak wynika z danych w tablicach porównawczych, w stacji obsługi dla 100 pojazdów samochodowych przyjęcie do obsługi dalszych 75 pojazdów dojeżdżających z terenu nie wymaga zwiększenia liczby stanowisk przy założeniu wzrostu zmianowości z 1,2 do 2 oraz przy zachowaniu tej samej liczby pracowników przypadających na 1 stanowisko.Przy założeniu 2-zmianowości oraz zwiększeniu liczby pracowników na stanowisku do 3, maksymalna przepustowość stacji obsługi dla 100 pojaz­dów samochodowych może pozwolić na obsługę dalszych 25 samochodów dojeżdżających z terenu, bez zmiany liczby stanowisk i ich powierzchni. Możliwości te wynikają z danych zawartych w tablicy 18.9.Przy zwiększeniu liczby samochodów dojeżdżających powyżej 75 należy już rozważyć ewentualność przejścia zajezdni dla 100 pojazdów z typu II, tj. ograniczonego zakresu, na typ III, czyli pełny zakres obsługowo–naprawczy dla 200 pojazdów samochodowych. Podobnie dla zajezdni typu III tj. stacji obsługi o pełnym zakresie obsługowo-naprawczym dla 200 pojazdów samochodowych oraz dla 200 + 425 pojazdów, zawarte jest w ta­blicy 18.10.Wszystkie podane tu obliczenia dla stacji w zespołach kooperujących za­jezdni należy traktować orientacyjnie mając na uwadze, że zajezdnie mo­gą być innej wielkości, a także powiązania między nimi i sama kooperacja mogą się różnić w praktyce.Koszty budowy zaplecza w systemie wielostopniowym, jak to byłoby w na­szym przykładzie, będą oczywiście niższe niż przy zapleczu o pełnym za­kresie dla każdej zajezdni. Takie porównanie kosztów budowy zaplecza dla zespołu zajezdni oraz zajezdni o pełnym zakresie wszystkich placó­wek zawarte jest w tablicy 18.11. Z tablicy tej wynika, że koszty inwesty­cyjne budowy zaplecza przy zastosowaniu systemu wielostopniowego bę­dą o ok. 170 min zł mniejsze, a W przeliczeniu na 1 pojazd samochodowy o ok. 300 tys. zł. Sum tych nie można jednak w pełni uznać za oszczęd­ność, ponieważ wielostopniowa organizacja zaplecza technicznego wyma­ga jednak dojazdów samochodów do zaplecza wyższego rzędu, a miano­wicie 5 razy w roku z zaplecza typu II do zaplecza typu III oraz 18 razy w roku z zaplecza typu I do zaplecza wyższego rzędu. W celu ogranicze­nia liczby dojazdów do zaplecza wyższego rzędu można i należy stosować naprawy metodą wymiany zespołów.Uogólniając wnioski wynikające z rozważań o organizowaniu zespołu ko­operujących zajezdni, należałoby:dostosować zakres obsługowo-naprawczy stacji obsługi do wielkości za­jezdni, czyli liczby pojazdów w niej stacjonujących oraz od odległości tej zajezdni od istniejącego lub planowanego zaplecza technicznego,dostosować również wyposażenie stacji obsługi do obranego zakresu obsługowo-naprawczego, jak i zatrudnienia wynikającego z obliczenia,zorganizować współpracę między poszczególnymi Zajezdniami, a w szczególności pracę stacji obsługi w zajezdni wyższego rzędu, poza obsługą techniczną i naprawami bieżącymi należy w tej stacji obsługi zor­ganizować naprawę zespołów i podzespołów, aby umożliwić w placów­kach terenowych usuwanie nawet poważniejszych uszkodzeń, przy zasto­sowaniu metody wymiany zespołów i podzespołów.Za wyborem wielostopniowego zaplecza przemawia w końcu to, że umo­żliwia ono zbliżenie pojazdów samochodowych do miejsc pracy, a przeto zmniejsza liczbę próżnych dojazdów do pracy.

Comments

comments