Zakres i pracochłonność napraw bieżących

Oprócz obsług technicznych, na które składają się określone czynności po określonych przebiegach, w pojazdach samochodowych występują różne niesprawności i uszkodzenia, które nie są objęte normalnymi czynnościa­mi obsługowymi. Właśnie te niesprawności i uszkodzenia, usuwane nie­periodycznie, określa się jako naprawy bieżące NB.Naprawy bieżące pojazdów samochodowych podzielić można na trzy grupy:naprawy pojazdu wykonywane z użyciem części zamiennych i mate­riałów, jednak bez wyjmowania poszczególnych zespołów i podzespołów z pojazdu,naprawy pojazdu wykonywane metodą wymiany zespołów, podzespo­łów i mechanizmów,naprawy zespołów, podzespołów i mechanizmów, wykonywane w war­sztacie specjalistycznym po wymontowaniu ich z pojazdu. Asortyment napraw bieżących jest rozległy, przeważają w nim jednak na­prawy drobne, wykonywane w ciągu 1—2 godzin. Duże i skomplikowane naprawy, zwłaszcza naprawy silników i podwozi, wymagają już kilkuna­stu i więcej godzin.Naprawy bieżące, w miarę możności, należy wykonywać równocześnie z wykonywaniem obsługi technicznej. Naprawę, której wykonanie nie przekracza 8 godzin i która nie przeszkadza w wykonywaniu normalnej obsługi technicznej, można przeprowadzić równocześnie z obsługą pod­czas nocnej zmiany. Pojazd nie wymaga wtedy wycofania z eksploatacji w dniu następnym. Naprawy bieżące wykonywane podczas dziennej zmia­ny wymagają wycofania pojazdu z eksploatacji na czas jej trwania. Występowanie niesprawności i uszkodzeń nie jest związane z określony­mi przebiegami pojazdu, wobec czego nie mogą być one planowane, jak to ma miejsce w odniesieniu do obsług technicznych i napraw głównych. Na­prawy bieżące oblicza się więc teoretycznie na podstawie obserwacji i do­świadczenia o zakresie pracochłonności wynikowej w roboczogodzinach na 1000 km przebiegu pojazdu w danej grupie.Pracochłonność napraw bieżących zależna jest od wielkości stacji obsługi, stopnia jej wyposażenia i organizacji pracy. Najwyższą pracochłonność wykazują małe stacje obsługi, które zmuszone są do wykonywania wielu czynności naprawczych z odstępstwem od wytycznych technologicznych, przy braku odpowiednich urządzeń, przyrządów i narzędzi specjalnych, których stosowanie w stacji tej wielkości jest nieekonomiczne. Niemałą trudność stwarza także niemożliwość specjalizowania stanowisk pracy i robotników w zakresie niektórych napraw.W miarę wzrostu wielkości stacji obsługi rozszerzać się będzie również asortyment napraw bieżących, przy zastosowaniu już odpowiednich przy­rządów i narzędzi specjalnych oraz procesów technologicznych, obniżają­cych pracochłonność i koszt wykonania napraw. Pracochłonność napraw bieżących oblicza się ze wzoru:Pnb — pracochłonność napraw bieżących na 1000 km przebiegu dla da­nej grupy pojazdów w zależności od wielkości stacji obsługi. Zależnie od wielkości danej stacji, różny bywa zakres czynności obsług te­chnicznych i napraw bieżących oraz sposób ich wykonywania. W dużych stacjach obsługi istnieją warunki do zastosowania różnych urządzeń oraz instalacji, zmniejszających pracochłonność, ponieważ ich stosowanie jest opłacalne. W małych stacjach obsługi takich możliwości nie ma i musi w nich przeważać praca ręczna. Stąd biorą się różnice w normie praco­chłonności w dużych i małych stacjach obsługi. Pracochłonność ta będzie w dużych stacjach niższa, w małych wyższa.Niezależnie jednak od wielkości stacji obsługi i zakresu jej pracy, należy zapewnić stacjom warunki umożliwiające sprawne wykonywanie przewi­dzianego dla nich zakresu napraw bieżących. O znaczeniu napraw bieżą­cych w pracy stacji obsługi, świadczy w naszych warunkach wysoki ich udział w ogólnej pracochłonności prac, wynoszący ok. 60%, a więc prawie dwukrotnie przewyższający pracochłonność obsług technicznych.

Comments

comments